Πανεπιστημίου.
Στίβα από ασπίδες. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ – POLICE.
Σκοπό είχα να φωτογραφίσω τα μπουλούκια των αστυνομικών που φρουρούν την περιοχή μέχρι τα Εξάρχεια. Το επόμενο όμως κλικ το διέκοψαν απότομα τα απειλητικά χτυπήματα στα τζάμια, από τους αστυνομικούς που βρίσκονταν μέσα στο λεωφορείο. Αστυνομικοί πάνοπλοι, ως άλλοι Ρόμποκοπ, ντυμένοι στα φαιοπράσινα, αγριωποί, με γκλομπ, χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, έμφορτα πιστόλια, αλεξίσφαιρα, κράνη.
Στην πλατεία Εξαρχείων βρίσκονται, επί 24ώρου βάσεως, τουλάχιστον 30 τέτοιοι, με το ανάλογο κόστος. Αναλογίζομαι αν αυτά τα χρήματα μπορούσαν να επενδυθούν στον τομέα της υγείας, που παραπαίει λόγω αντιλαϊκών πολιτικών· πόσες ζωές θα σώζονταν! Αντιθέτως, το κράτος επιλέγει να τρομοκρατεί με την παρουσία του. Καμία αίσθηση ασφάλειας· στρατοκρατούμενες περιοχές στο κέντρο της Αθήνας.
Να μην συνηθίσουμε τον τρόμο. Προπάντων να μην αποδεχθούμε την κανονικοποίησή του, σε μία κοινωνία η οποία υποφέρει και ταυτόχρονα βυθίζεται στον ατομικισμό.
«Φορώ τα εξαρτήματα, την πανοπλία.
Κρατώ το τρύπιο κύπελλο, την ουτοπία.
Μ’ αυτήν περνώ το αιμάτινο ποτάμι των εχθρών που πέφτουν σκοτωμένοι.
Κι αυτό είναι το σκαρί μου ως τη μεγάλη τράπεζα τη φωταγωγημένη.
Σήκωσε την ασπίδα για ομπρέλα. Αποχωρούμε. Αχ, χιονίζει, χειμέρια τα πράγματα.
Σήκωσε το μεγάλο δείπνο ν’ ανοιχτούμε. Ναι, χιονίζει, αρχίζουνε τα θαύματα.»
(Το τελευταίο κομμάτι είναι απόσπασμα από τους «Αχαρνής – Ο Αριστοφάνης που γύρισε απ’ τα θυμαράκια» του Σαββόπουλου.)
Αχιλλέας Αχιλλέως
Εξάρχεια, 7/6/2023
