Σκέφτομαι… Γιατί όταν βάζεις τη ζωή σου πάνω από τη ζωή των άλλων, τότε…
ΕΣΥ, που προχθές έβριζες τους μετανάστες που τα καρυδότσουφλά τους ξέβραζαν στις ακτές σου για μια καλύτερη ζωή,
ΕΣΥ, που χάρηκες σήμερα που η βάρκα με τα 69 παιδιά εκδιώχθηκε κακήν κακώς από τα χωρικά μας ύδατα, μπας και σε κολλήσουν με τον ιό και παραλίγο να βουλιάξει,
ΕΣΥ είσαι το ίδιο πρόσωπο που τρέχεις ορυμαγδών στις υπεραγορές να γεμίσεις καλάθια θεόρατα, να φας ΕΣΥ πριν φάνε οι άλλοι,
που έχεις την επιβίωση του τομαριού σου πάνω από την επιβίωση των υπολοίπων, χωρίς ποτέ, εν τέλει, να αναρωτιέσαι γιατί το τομάρι σου να αξίζει περισσότερο από τους άλλους και να πρέπει να επιβιώσει.
ΕΣΥ, λέγεσαι Άνθρωπος; Ρητορικό το ερώτημα.
ΕΣΥ, λοιπόν, διάβασε τους πιο κάτω στίχους. Ίσως βοηθηθείς να απαντήσεις.
Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Ρατσισμού, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης η σημερινή.
Εδώ είναι φως αδερφικό, απλά τα χέρια και τα μάτια.
Εδώ δεν είναι να ’μαι εγώ πάνω από σένα ή εσύ πάνω από μένα.
Εδώ είναι να ’ναι ο καθένας μας πάνω απ’ τον εαυτό του.
Εδώ είναι ένα φως αδερφικό που τρέχει σαν ποτάμι δίπλα στο μεγάλο τοίχο.
Αυτό το ποτάμι το ακούμε ως και μέσα στον ύπνο μας.
Κι όταν κοιμόμαστε, το ’να μας χέρι, κρεμασμένο απ’ έξω απ’ την κουβέρτα, βρέχεται μέσα σε τούτο το ποτάμι.
Φτάνει με δυο σταγόνες μόνο από τούτο το νερό να ραντίσεις το πρόσωπο του εφιάλτη, και χάνεται καπνός πίσω απ’ τα δέντρα.
Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, απ’ τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο.
Γιάννης Ρίτσος, Καπνισμένο Τσουκάλι.
Αχιλλέας Αχιλλέως
