Γκρεμίσαμε τον τοίχο. Για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, δεν τον γκρεμίσαμε εμείς, τον γκρέμισαν οι μπουλντόζες. Οι λίγοι από εμάς που παρευρέθηκαν σε αυτό το γεγονός παρέμειναν αναγκαστικά παθητικοί θεατές εκ του μακρόθεν, από τις ταράτσες των πολυκατοικιών, σκεπτόμενοι και προβληματιζόμενοι για το μέλλον.
Γιατί δεν υπήρξε μαζική προσέλευση του κόσμου για να παραστεί σε αυτό το γεγονός; Πολλοί λένε πως αυτό συνέβη επειδή η όλη «επιχείρηση» κρατήθηκε μυστική και γιατί έγινε τις μεταμεσονύκτιες ώρες. Γιατί όμως αυτό το γεγονός που μας προσέφερε, αν μη τι άλλο, μια συγκρατημένη αισιοδοξία, έπρεπε να γίνει νύκτα, μέσα σε άκρα μυστικότητα;
Ο ξένος τύπος το παραλλήλισε με το γκρέμισμα του τείχους του Βερολίνου. Όμως εκεί υπήρχε μια ειδοποιός διαφορά: εκεί το τείχος το γκρέμισαν οι πολίτες που ανυπομονούσαν να αγκαλιάσουν τον συνάνθρωπό τους από απέναντι και να πανηγυρίσουν, χτίζοντας ενωμένοι μέσα από τα χαλάσματα του τείχους, τα όνειρά τους για ένα νέο Βερολίνο. Εκεί οι άνθρωποι έκλαιγαν από χαρά!
Στη Λήδρας όμως τι έγινε; Άραγε αν η κατεδάφιση συνέβαινε μέρα μεσημέρι θα γέμιζαν οι πλατείες από την κοσμοσυρροή και τα πανηγύρια; Αυτό είναι αμφίβολο. Πού να τρέχεις τώρα για να δεις ένα τοίχο να πέφτει; Εξάλλου θα το δεις και στις ειδήσεις – το ίδιο δεν είναι; Κι όμως, η διαφορά έγκειται στο συναίσθημα και στον προβληματισμό.
Την άλλη μέρα είχαμε και εκδηλώσεις με βυζαντινά λάβαρα και ελληνικές σημαίες, μπας και τα μέλη της ΕΦΕΝ και της Χρυσής Αυγής δεν διατυμπανίσουν τον ούτω καλούμενο «πατριωτισμό» τους. Νεαροί, ηλικίας 15 με 20 χρονών, φορώντας μαύρα γυαλιά και μαύρες φανέλες (λες και ήθελαν να τονίσουν τον σκοταδισμό μέσα στον οποίο βρίσκονται) εμφανίστηκαν με απειλητικές διαθέσεις και χαιρετώντας με το χαρακτηριστικό τρόπο που χαιρετούσαν οι Ναζί, προκάλεσαν ένταση. Αυτοί οι νέοι, στους οποίους η Εκκλησία παρέχει οίκημα συνεδριάσεων, πιστεύουν στα «ιδανικά» ενός διαστρεβλωμένου και συνάμα άκρως επικίνδυνου και εθνικιστικού μίγματος ελληνισμού, ναζισμού και χριστιανισμού και σύντομα θα είναι σε θέση με τις ενέργειές τους να αιματοκυλίσουν την Κύπρο. Πολλοί θα πουν ότι αυτό είναι υπερβολή, αλλά ας μη ξεχνάμε πως μια σπίθα είναι αρκετή για να θεωρηθεί ως αφορμή και να πυροδοτήσει τα μυαλά των εθνικιστών των δύο πλευρών.
Η ελευθερία της έκφρασης πρέπει να είναι σεβαστή από όλους, με την προϋπόθεση ότι δεν εχθρεύεται την κοινωνία στο σύνολό της. Όμως όταν τέτοιες ενέργειες καταστρέφουν το θετικό κλίμα που προσπαθεί να δημιουργηθεί και γενικά επηρεάζουν τη θετική εικόνα της Κύπρου στο εξωτερικό, τότε πρέπει να προβληματιστούμε και να συζητήσουμε, προσπαθώντας να καταλάβουμε τι ωθεί αυτούς τους ανθρώπους στο να εκφράζονται τόσο έντονα και αρνητικά κατά οποιασδήποτε δραστηριότητας επιδιώκει τη βελτίωση του κλίματος μεταξύ των δύο κοινοτήτων.
Η προσωπική μου άποψη για το όλο θέμα είναι ότι πρέπει να επικεντρωθούμε στο να ρίξουμε το τείχος στα μυαλά των ανθρώπων. Αυτό το τείχος, ακόμα κι αν όλα τα φυσικά τείχη πέσουν, θα εξακολουθεί να παραμένει υψωμένο, διαχωρίζοντας έτσι τους Ελληνοκύπριους από τους Τουρκοκύπριους. Ακόμα και εάν, σε πολιτικό επίπεδο, καταφέρουμε να λύσουμε το Κυπριακό, η οποιαδήποτε λύση θα περάσει μέσα από την καθημερινή μας ζωή. Αν δεν καταφέρουμε να καλλιεργήσουμε την έννοια της κοινής πατρίδας στους νέους και να αντιληφθούμε ότι η κυπριακή κουλτούρα χαρακτηρίζει και τις δύο κοινότητες και ότι, πέραν της διαφορετικής γλώσσας και θρησκείας, σε όλα τα άλλα είμαστε όμοιοι, τότε χτίζουμε παλάτια στην άμμο.
Αχιλλέας Αχιλλέως
Brighton, 19/03/2007
