28η Οκτωβρίου. Αντί πανηγυρικού. Ένα τραγούδι του Σαββόπουλου, από εκείνα που κρατάνε τη φλόγα αναμμένη.
Αυτοί είναι οι πραγματικοί ήρωες της Ελλάδας. Οι αγωνιστές, οι αντάρτες, ΕΛΑΣίτες της ΕΑΜικής Αντίστασης, που πολέμησαν κατά του φασισμού, για έναν καλύτερο κόσμο, για λαοκρατία. Αυτούς τιμούμε. Οι Δεκαπέντε, Αμνηστία ’64.
Αχιλλέας Αχιλλέως
Κοράκου χρώμα τα μαλλιά κι ασπρισανέ
Απ’ τη μεριά της εξορίας γυρίσανε
Το σπίτι αδειανό σβησμέν’ η φωτιά
Ο κάμπος πληγή
Ο τάφος μικρός
Η μάνα δεν ζει
Κι ένα πουλάκι λαλεί
Πατέρας γιος πρώτη φορά φιλήθηκαν
Γνώρισ’ ο κόσμος τ’ άσπρα μαλλιά θυμήθηκαν
Σπαθίζει τις πίκρες
Ήλιος λαμπρός
Στους δρόμους γιορτή
Τραγούδι ανεμίζει
Πλήθος λαός
Κι ένα πουλάκι λαλεί
Είμαστ’ οι πρώτοι κι ακολουθάνε
Αναστημένοι χίλιοι νεκροί
Ίδιοι καιροί ξημερώνουνε πάλι
Να η φωτιά να η ζωή
