Τα μάτια βουρκωμένα, η γροθιά ψηλά. Γιατί ναι, δεν είμαστε όλοι το ίδιο.
Εμείς βάζουμε μπροστά τον Άνθρωπο, την αγάπη, την Ειρήνη. Χτίζουμε γέφυρες, γκρεμίζουμε τείχη.
Και ΠΟΤΕ δεν ξεχνάμε τι έκανε στον τόπο ο φασισμός σας, ΠΟΤΕ δεν ξεχνάμε ποιοι μας πρόδωσαν και ποιοι πάλι στέκονται απέναντι.
Υ.Γ.: Ευχαριστούμε τους υπέροχους χορωδούς της Δικοινοτικής Χορωδίας και την αείμνηστη μαέστρο τους Λένα Μελανίδου, για την ελπίδα που μας δίνουν.
Ευχαριστούμε την Neşe Yaşın για τους γεμάτους νόημα στίχους, τον συμπολίτη μας Μάριο Τόκα για την υπέροχη μελωδία και την συμπολίτιδα μας Έλλη Παιονίδου για τη μετάφραση.
Η ερμηνεία του Μάριου Τόκα μαζί με την Neşe Yaşın, σε χρόνια δύσκολα, το 1991. Λέει ο Μάριος, «Βλέπετε πόσο εύκολα σπάζουν τα τείχη και οι πράσινες γραμμές;».
Αχιλλέας Αχιλλέως
