Η βομβιστική επίθεση κατά του ζωγράφου Γιώργου Γαβριήλ με εξοργίζει, αλλά δεν με εκπλήσσει, γιατί ο φασισμός δεν εμφανίστηκε χθες στην Κύπρο. Υπήρχε, υπάρχει και δρα, με την ανοχή — αν όχι τη συνενοχή — μερίδας της κοινωνίας και των αρχών.
Στη Λεμεσό το έχουμε δει ξανά και ξανά. Θυμίζω την αναντίναξη του αστυνομικού σταθμού από την ΕΟΚΑ Β’. Τις πολιτικές δολοφονίες αριστερών και δημοκρατικών πολιτών. Την επίθεση στο Δημοτικό Πολιτιστικό Κέντρο Πάνος Σολομωνίδης, με απόπειρα εμπρησμού με μολότοφ, ενώ βρισκόμασταν εντός του κτηρίου, παρουσία πρέσβεων. Τις επιθέσεις με κουκούλες και ρόπαλα στο ΤΕΠΑΚ. Το οργανωμένο πογκρόμ στον μόλο της Λεμεσού.
Και σε παγκύπριο επίπεδο. Τη στοχοποίηση του Ευρωβουλευτή Γιώργου Γεωργίου. Την επίθεση στον σύνδεσμο φιλάθλων της Ομόνοιας. Τις επαναλαμβανόμενες φασιστικές δράσεις μαθητών, με πιο πρόσφατο τον ναζιστικό χαιρετισμό στο Λύκειο Βεργίνας στη Λάρνακα.
Ο κοινός παρονομαστής είναι ένας: φασιστική ιδεολογία, τυφλός φανατισμός και συστημική ανοχή των αρχών. Και στο παρασκήνιο, οι ηθικοί αυτουργοί προχωρούν ανενόχλητοι. Ο φασισμός δεν εξαπλώθηκε τυχαία. Τροφοδοτήθηκε. Από συγκεκριμένα σωματεία, από πολιτικούς κύκλους, από ιεράρχες που αντί να ενώνουν, διχάζουν.
Ο κ. Δίπλαρος του ΔΗΣΥ — όπως και κάθε Δίπλαρος — ξέρει ακριβώς τι κάνει. Η συνειδητή παραπληροφόρηση, ο λαϊκισμός και η εργαλειοποίηση της πίστης αποτελούν ανήθικη πολιτική στρατηγική και λειτουργούν προς άγραν ψηφοφόρων και κοινωνική πόλωση. Και οι συνέπειες απειλούν άμεσα τη δημοκρατία.
Η χριστιανική πίστη δεν έχει καμία σχέση με τη βία. Δεν γεννά μίσος, γεννά αγάπη και αλληλεγγύη. Ο φανατισμός, όμως, οδηγεί στον όχλο, και ο όχλος στη δολοφονία. Ο Θεός δεν χρειάζεται ανθρώπινη υπεράσπιση. Η δημοκρατία, όμως, τη χρειάζεται.
Ο Γιώργος Γαβριήλ κάνει αυτό που οφείλει να κάνει κάθε καλλιτέχνης: μιλά, ενοχλεί, ανοίγει δύσκολες συζητήσεις. Ο πολίτης έχει δικαίωμα να διαφωνεί. Δεν έχει δικαίωμα να τρομοκρατεί. Η τέχνη και η αντίθετη άποψη δεν πολεμιούνται με βόμβες, αλλά με επιχειρήματα.
Σήμερα βαδίζουμε επικίνδυνα στα χνάρια της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσής Αυγής, που οδήγησε στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Και για μία ακόμη φορά – ίσως και τελευταία – δεν θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές. Οι φασίστες δεν σέβονται τη ζωή. Τη στοχεύουν. Γι’ αυτό η βόμβα εξερράγη ενώ μέσα στο σπίτι βρίσκονταν άνθρωποι και παιδιά.
Απέναντι σε όλα αυτά, δεν χωρά ουδετερότητα. Χρειάζεται συλλογική, ξεκάθαρη αντίδραση. Να βγούμε στους δρόμους. Να σηκώσουμε φωνή. Ο φασισμός δεν έχει θέση στην κυπριακή κοινωνία. Θέλουμε μια δημοκρατική κοινωνία που να σκέφτεται ανθρώπινα, να συνδιαλέγεται και να προχωρά μπροστά, για τα παιδιά μας.
Το όλο θέμα της αντιμετώπισης του φασισμού και των πολιτικών προσώπων που λειτουργούν ως ηθικοί αυτουργοί πρέπει να εγγραφεί άμεσα στη Βουλή. Οι βουλευτές οφείλουν να προασπίζονται τη δημοκρατία — όχι να την υπονομεύουν.
Για να μη συνηθίσουμε τον φασισμό.
Για να μη συνηθίσουμε τον τρόμο.
Για να μην αφήσουμε τη δημοκρατία απροστάτευτη.
Αχιλλέας Αχιλλέως
Υποψήφιος Βουλευτής Λεμεσού
