Πρωτοσέλιδη φωτογραφία: ένας γεωργικός εκσκαφέας σκάβει μέσα στη λάσπη για να εντοπίσει ανθρώπινα οστά.
Ο νους ταξιδεύει, πάει χρόνια πολλά πίσω, χαμένα στα απύθμενα βάθη ενός πηγαδιού… Ακούει σπαρακτικές κραυγές, ριπές όπλων, βλέπει αίμα να ρέει από παντού. Μετά, νεκρική σιωπή, που το μόνο που τη διαπερνά είναι ο ρόγχος του θανάτου. Η ανθρωπότητα σε όλο της το μεγαλείο, να χάνεται σε ένα πηγάδι λασπωμένο, ένα πηγάδι καλυμμένο από τυφλό μίσος, πόνο, απαγωγές, βασανισμούς, εκτελέσεις. Ποια αρρωστημένα μυαλά μπόρεσαν να ρίξουν τα άψυχα κορμιά των εκτελεσθέντων στο πηγάδι της ντροπής;
Κύπρος 2007. Η διχοτόμηση με όλα τα συνεπακόλουθά της βρίσκεται προ των πυλών. Στην πολιτική εξουσία βρέθηκαν και ακόμα βρίσκονται επώνυμοι οι οποίοι συμμετείχαν ενεργά στην καταστολή της Τουρκοανταρσίας του 1963 και στις εκτελέσεις αμάχων του 1974. Ποια όμως ήταν τα πραγματικά αίτια που οδήγησαν στα επεισόδια αυτά; Τι προνοούσε το σχέδιο Ακρίτας και ποιος ήταν ο αρχηγός, ο υπαρχηγός και οι δημιουργοί του; Ποιοι έλαβαν μέρος στις δολοφονίες αμάχων;
Οι Λόχοι Λυσσαρίδη, Σαμψών και Γιωρκάτζη ακόμα παρελαύνουν μέσα από τις αρρωστημένες φαντασιώσεις μερικών «πατριωτών»… Ο αριθμός 1619 είχε καθιερωθεί ως ο ιερός αριθμός της Κύπρου, πάνω στον οποίο στηρίχθηκε η προπαγάνδα της δικής μας πλευράς. Για χάρη αυτής της προπαγάνδας, πληροφορίες που κατά καιρούς εμφανίζονταν για τους αγνοουμένους και που θα βοηθούσαν στον εντοπισμό των τάφων τους, κρίθηκαν απόρρητες και άφησαν εδώ και 33 χρόνια κάποιες μάνες να περιμένουν στο οδόφραγμα με μια φωτογραφία στο χέρι.
Για τους 500 Τουρκοκύπριους αγνοουμένους του 1963 και του 1974 ποτέ όμως δε μας μίλησαν. Λες ο πόνος και το κλάμα της Τουρκοκύπριας μάνας να έχει άλλο χρώμα από αυτόν της Ελληνοκύπριας; Αν σας δώσουν σε ένα κομμάτι χαρτί γραμμένο τον πόνο αυτών των δύο μανάδων, νομίζετε πως θα ξεχωρίζει το κόκκινο από το μπλε; «Καθένας χωριστά ονειρεύεται και δεν ακούει το βραχνά των άλλων».
Κοιτάξτε γύρω σας. Κοιτάξτε τους γείτονές σας. Μπορεί κάποιος από αυτούς στο σκοτεινό του παρελθόν να είχε σπρώξει ένα άψυχο σώμα σε κάποιο πηγάδι του Παρισινού ή να είχε σκάψει ένα ομαδικό τάφο στο Σανταλάρι. Αυτοί οι στυγνοί εγκληματίες εξακολουθούν να τριγυρίζουν αμετανόητοι ανάμεσά μας και να χαίρουν της εκτίμησης της Πολιτείας, ζητώντας την ψήφο μας και λαμβάνοντας κυβερνητικά αξιώματα και μετάλλια αγωνιστών.
Δεν είναι ακόμη αργά. Η μεταμέλεια κάποιου που αναγνωρίζει τα λάθη του παρελθόντος είναι ένα ξεκίνημα για ένα καλύτερο αύριο. Η Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων που διεξάγει τις εκταφές, καθώς και πρόσωπα που με κίνδυνο της ζωής τους έχουν διεξάγει έρευνες, κατέχουν πολλές μαρτυρίες για τέτοια εγκλήματα. Όσοι γνωρίζουν οτιδήποτε που μπορεί να φωτίσει το σκοτεινό μας παρελθόν (όπως επιβλήθηκε από το κατεστημένο), έχουν χρέος προς την πατρίδα τους να τα καταθέσουν και να απαιτήσουν την απονομή δικαιοσύνης.
Μόνο όταν βρούμε το θάρρος να κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα θα μπορέσουμε να πορευτούμε προς ένα ειρηνικό μέλλον και να κτίσουμε μια κοινωνία που θα στηρίζεται σε ανθρώπινες αξίες. Και η πολιτική, εκτός από διπλωματία, χρειάζεται θάρρος και ανθρωπιά.
«Κύριε, βοήθα να θυμόμαστε πώς έγινε τούτο το φονικό – την αρπαγή το δόλο την ιδιοτέλεια το στέγνωμα της αγάπης – Κύριε βοήθα να τα ξεριζώσουμε…».
Αχιλλέας Αχιλλέως
Brighton, 02/04/2007
