Νταντάδες.
Στην αρχή ξεκινά ανάλαφρα· σκέφτεσαι «εντάξει, χαλαρό εργάκι, θα γελάσουμε». Το έργο, όμως, μέσα από το έντονα πολιτικοκοινωνικό κείμενο του Γιώργου Σκούρτη, τη σκηνοθεσία και την αριστοτεχνική απόδοσή του στην κυπριακή διάλεκτο από τον Άδωνη Φλωρίδη, καθώς και τις εξαιρετικές ερμηνείες των τριών ηθοποιών (συμπεριλαμβανομένου και του αγαπητού φίλου Στέλιου Ανδρονίκου), σε ανεβοκατεβάζει συναισθηματικά, σε κάνει να ταυτιστείς και να έρθεις αντιμέτωπος, κατάματα, με το πώς η ανασφάλεια, η φτώχεια και ο καπιταλισμός επιτρέπουν στην εξουσία να υποτάσσει συνειδήσεις, να διαγράφει φίλους, να καταλήγει στον ναζισμό.
Μέσα από τους διαλόγους και τις διάφορες σκηνές, το κωμικό στοιχείο εναλλάσσεται διαρκώς με καυστικά σχόλια και συμβολισμούς, που οδηγούν τον θεατή αβίαστα στη σημερινή πραγματικότητα.
Θα πω μόνο ότι, με το πέρας της παράστασης, μέσα στο θέατρο δεν ακουγόταν ο παραμικρός ήχος, ελέω της έντασης που μας προξένησε η τελευταία σκηνή.
Εκτιμώ το θέατρο, κυρίως όταν έχει νοήματα να δώσει, όταν προβληματίζει, όταν φεύγεις από την παράσταση και έχεις έναν κόμπο στο στομάχι. Ευχαριστούμε όλους τους συντελεστές που μας δίνουν τέτοιες παραστάσεις.
Κλείστε θέσεις έγκαιρα· αξίζει να το δείτε!
Αχιλλέας Αχιλλέως
