Φθίνουσα
Θεωρία.
Ιαχή.
Νοσηλεία.
Οδύνη.
Παρουσία.
Ώθηση.
Ρήξη.
Ουσία.
Σελίς 1. Κεφάλαιο Α’. Σύστημα.
Βροχή. Τζάμι θολό· σαν το μυαλό της.
Νεαρή, κοντά στα 30. Πρόγραμμα: Δευτέρα μέχρι Κυριακή, εργασία με βάρδιες και ημιαπασχόληση στο μεγάλο και απαστράπτον εμπορικόν κέντρον. Μονάρι ενοικιαζόμενο, δυο νοίκια χρωστούμενα, στοίβα η χαρτούρα απ’ τους λογαριασμούς, παραχωμένους σ΄ ένα συρτάρι για να μην τους βλέπει. Άγχος και ντροπή για τα δανεικά, το φαγητό λειψό, η θερμάστρα σβηστή. Και οι φίλοι; Πού να πήγαν άραγε τόσοι φίλοι;
Το κουτί προβάλει αίμα, εκατόμβες νεκρών, βομβαρδισμένων, πνιγμένων, κομμένων και ραμμένων στα μάτια της τηλεθέασης•
Καβαλάει το ποδήλατο. Ένα μονότονο τρίξιμο ακούγεται σε κάθε πεταλιά.
Λεωφόρος. Φώτα εκτυφλωτικά, μαγαζιά, λαμπιόνια πολύχρωμα, δρόμοι πολύβουοι.
Όλα αυτά σε αντίθεση με τον σκοτεινό προβολέα του μυαλού της. Ένοιωθε διαρκώς το ανικανοποίητο εκείνο συναίσθημα του κενού. Μιας μίζερης, φριχτά επαναλαμβανόμενης ζωής, με καμία προοπτική. Τελευταία ήρθε και τ’ αδιέξοδο. Ένα αιμοδιψές χέρι ένοιωθε να την κρατάει διαρκώς απ’ το λαιμό, να τη σφίγγει, να της κόβεται ξαφνικά η ανάσα, να την πνίγει!
Πέφτει απάνω στη διαδήλωση. Της κόβουν το δρόμο. Πλακάτ, συνθήματα, ιαχές, αλαλαγμός. Κατεβαίνει. Τα μάτια της διάπλατα ρουφάνε το αλαλάζων πλήθος, το μυαλό της αρχίζει να καίει, το σώμα της αγριεύει, η καρδία της χτυπάει στο κόκκινο. Ή μ’ εμάς ή με τους άλλους.
Απέναντι ζυγώνουν μαύρα γκλομπ, μάσκες, ασπίδες, κράνη. Βρίσκεται στη μέση. Του οράματος και του συστήματος.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Βαδίζει απ’ το φθινόπωρο ολοταχώς προς ακόμη έναν νέο, βαρύ και μακρύ χειμώνα. Η ανθρωπότητα, με κοντή μνήμη, παρακολουθεί, έρμαιο των επιλογών της, έτοιμη να κατρακυλήσει και πάλι στα αιματοβαμμένα τάρταρα.
Πάλλεται. Επιλέγει. Αρπάζει σφιχτά το χέρι του διπλανού. Γυρίζει σελίδα.
Κεφάλαιο Ω΄. Πολλά τα χελιδόνια. Θα’ ρθει η Άνοιξη.
Αχιλλέας Αχιλλέως
Λεμεσός, 30/11/2015
