Λοιπόν, έχουμε και λέμε:
Αγώνας: Συναίσθημα vs. Λογική
Γήπεδο: Σώμα
Διαιτητής: Μυαλό
Θεατές: Δύο άνθρωποι
Μάχη Τιτάνων! Ποιος θα΄ ναι ο νικητής;
Υπάρχει προδιαγεγραμμένος νικητής σε μια τέτοια μάχη; Ναι, υπάρχει! Και είναι συνήθως η Λογική.
Η λογική σου παρέχει τα βασικά για την επιβίωση: ηρεμία και μια ευθεία γραμμή για να πορεύεσαι, χωρίς λακκούβες και σκαμπανεβάσματα, χωρίς εξαιρέσεις• χωρίς, χωρίς, χωρίς… αλλά σίγουρα έτσι ζεις και επιβιώνεις.
Από την άλλη το συναίσθημα προσπαθεί διαρκώς – και πολλές φορές τα καταφέρνει – να σου θυμίσει πως είναι μια άλλη ζωή, έντονη, διαφορετική, μη συμβατική!
Και το μυαλό-διαιτητής μπερδεύεται και σκέφτεται, «φύγε μακριά, μη φας τα μούτρα σου» και το συναίσθημα σε τραβάει απ’ την άλλη! Και πού καταλήγεις; Σε μια ζωή μεσοβέζικη, που δεν σ’ αφήνει να ζήσεις, να ρισκάρεις, να χαρείς και να πληγωθείς. Ζεις ανάμεσα σε συμπληγάδες πέτρες, μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Όλα αποστειρώνονται, αλλά ναι, ζεις αρμονικά, με ηρεμία! Ένα πράγμα «Ησυχία, τάξις και ασφάλεια» που έλεγε και ο χουντικός.
Τι είναι το συναίσθημα; Ένα κράμα νοητικών καταστάσεων, ψυχοσωματικών εκφράσεων και βιολογικών αντιδράσεων του σώματος και του μυαλού, κάτι πολύ βαθύ που αναταράζει όλο σου το είναι. Είναι η περιβόητη «χημεία» που τόσο πολύ αναζητούμε.
Πιστεύω πως το συναίσθημα μπορεί να συνυπάρξει με τη λογική και όλα να δέσουν αρμονικά. Καμιά φορά όταν ο έρωτας μας χτυπά την πόρτα, δεν ξέρουμε πως να αντιδράσουμε, μπερδευόμαστε – και το χειρότερο – μπερδεύουμε και τον άλλο, μπαίνει και η λογική στο τέλος, λες «ΤΕΛΟΣ» και πας στον επόμενο. Και πάλι απ’ την αρχή. Βέβαια μεταξύ του σημερινού που εγκαταλείπεις χάριν της λογικής και του επόμενου, μπορεί να έχεις χάσει κάτι που να μπορούσε να σε απογειώσει, αλλά να μην το εξερεύνησες ποτέ, λέγοντας ένα ψυχρό αντίο, προσπαθώντας να σφραγίσεις ερμητικά το μπαούλο των συναισθημάτων.
Το μπαούλο όμως έχει πάντα μια μικρή χαραμάδα που ποτέ δεν κλείνει. Και σκουντά τη λογική και καμιά φορά τη ρίχνει. Κι εσύ πάλι προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου πως δεν το σκέφτεσαι, πως όλα ήταν προσωρινά, ένας παιδιαρίζων ενθουσιασμός. Αλλά το ειρωνικό χαμόγελο το ακούς βαθιά μέσα σου… σε κοιτάει το συναίσθημα κατάματα και σε καρφώνει, γνωρίζοντας εσαεί πως σε μια τέτοια μάχη δεν υπάρχουν νικητές και νικημένοι, μα μονάχα ο εαυτός σου που τον ταλαιπωρείς.
Και πού καταλήγουμε; Μα η συνταγή είναι απλή: Εμπιστεύσου τα συναισθήματα σου, κάτι θέλουν να σου πουν! Δεν είναι ασθένεια που πρέπει να την ξεπεράσεις. Καμιά φορά σου δείχνουν τον λογικό δρόμο μιας «άλλης λογικής» που δεν τη βρίσκεις συχνά. Μέσω ενός έντονου συναισθήματος, πάντα υπάρχει ο χώρος και ο τρόπος για να έχεις μια μη-συμβατική ζωή, η οποία όμως αντιφατικά θα σου παρέχει γαλήνη στην ψυχή!
Και μια που μ’αρέσουν τα κινούμενα σχέδια, δέιτε αυτό το σύντομο βιντεάκι, που δείχνει τη μάχη μεταξύ λογικής και συναισθήματος! Η συνεργασία είναι το μαγικό κλειδί! Η συνεργασία της λογικής και του συναισθήματος μέσα μας με τη λογική και το συναίσθημα του αγνώστου που έχουμε ερωτευτεί! Ρισκάρετε! Αρχίζουνε τα θαύματα!
Αχιλλέας Αχιλλέως
Λεμεσός, 28/04/2014
