– Εσύ, πού χάθηκες; ρώτησε.
– Μα πάντα εδώ ήμουνα, αποκρίθηκα.
Μια φιγούρα, άλλοτε φωτεινή κι απαστράπτουσα,
άλλοτε ολίγον τι σκιερή και ενίοτε με κάνα δάκρυ,
έτσι για να ξελαμπικάρει ο νους (νόμιζα).
Γιατί με το δάκρυ ξελαμπικάρει ο νους,
μα η καρδιά επιμένει.
Επιμένει η ρημάδα,
επιμένει στα όνειρα,
επιμένει στα θαύματα,
επιμένει στο φως.
Αχιλλέας Αχιλλέως
Νυχτερινές περιπλανήσεις. Μ’ έναν άγνωστο.
Λεμεσός, 20/01/2014
