– Και τι κατάφερες; Συνέχισε ο άγνωστος.
– Κοίτα. Στη σήραγγα δε βλέπεις εύκολα φως, ίσως και να μην υπάρχει, ίσως και να υπάρχει, γενικά ρισκάρεις. Έτσι όμως αποκτά νόημα η ζωή. Το πρόβλημα είναι να καταφέρνεις να κρατάς το ισοζύγιο. Να μη τα δίνεις όλα, να κρατάς και λίγο για σένα. Για να μη σου σωθεί στην τελική και ξεμείνεις από βενζίνη.
Αλλά μη νομίζεις… Θα ξεμείνεις. Και θα νιώσεις πως η σήραγγα σε καταπίνει. Εσένα και μαζί και τη ψυχή σου. Θα φτάσεις πολλές φορές στο χείλος του γκρεμού, μόνο που κάθε επόμενη φορά ο γκρεμός δεν θα σου φαίνεται και τόσο τρομακτικός. Το έδαφος θα μεγαλώνει, το ύψος θα μικραίνει. Και θα έρθεις στο σημείο που να μη φοβάσαι πια. Να δοκιμάζεις, να ξέρεις τις συνέπειες, αλλά να μη σ‘ αγγίζουν. Ε, τότε έχεις φτιάξει ένα μικρό φανάρι. Το φανάρι του Διογένη. Και ψάχνεις να βρεις τον άνθρωπο.
Αχιλλέας Αχιλλέως
Νυχτερινές περιπλανήσεις. Μ’ έναν άγνωστο.
Λεμεσός, 20/01/2014
