Γόβα στιλέτο. Πόδι καπουλέτο. Στρασάκια. Φτιασιδωμένη, με ένα επιτηδευμένο χαμόγελο. Όλα, μα όλα ρόδινα. Φτιαγμένα, μα… στην εντέλεια! Ο κόσμος της φανταχτερός, κλασάτος. Καμιά φιλανθρωπία, εν είδει γκαλά, μέσα-μέσα. Ε, ναι, Χριστούγεννα είναι τώρα, δε λέει.
Στο απέναντι πεζοδρόμιο, ρακένδυτη, η άλλη όψη του νομίσματος – αλλά και του συστήματος – αναμοχλεύει έναν κάλαθο.
Και ’σύ; Εσύ πού είσαι; Ω! Μα ναι, εσύ είσαι το γρανάζι, η μεσαία τάξη όπως τη λένε οι λογής-λογής οικονομολόγοι. Και πού πας; Προς τα πού οδεύεις; Μα ναι, ένα απλό γρανάζι είσαι, και εσύ, και εγώ, κι ο φίλος, ο φίλος απ’ τα παλιά χρόνια, αυτά μωρέ, τα χρόνια τα επαναστατικά. Κι η μηχανή, καλολαδομένη, γυρίζει και σε γυρίζει, και ’σύ με τη σειρά σου γυρίζεις, γυρίζεις για να επιβιώσεις, αλλά και ολίγον τι για να προβληθείς και να περάσεις, να καλοπεράσεις ενίοτε, και εν τέλει, να προσπεράσεις.
Αυτά ίσως είναι σοφιστείες, μεσούσης μια ζωής που παλεύει σε ένα σύστημα που αναπαράγει και αναπαράγεται.
Μα, όπως και να το δεις, πραγματικότης εστί. Πικρή, αλλά πραγματικότης.
Αχιλλέας Αχιλλέως
Παρακολουθώντας τον κόσμο.
Λεμεσός, 28/11/2014
