Εμφανίστηκες. Κατά λάθος.
Το ολόγραμμα σου, ο ήχος της φωνής σου.
Εκεί. Χρόνια πριν.
Κι όμως. Η εικόνα μπορεί να ξεθώριασε στο μυαλό, το ηχόχρωμα όμως αγγίζει, ξυπνάει τα πιο έντονα συναισθήματα, που είχα – ή μάλλον πίστευα πως είχα – από καιρό εξαφανίσει, ή αν μη τι άλλο, κρύψει βαθιά, καταχωνιάσει στα έγκατα της ψυχής.
Βαθιά, να μην κάνουν κρότο, να κοιμούνται στη λήθη, να αφήνονται, να αντικαθίστανται, να θολώνουν, να μεταμορφώνονται (πίστευα) σε θυμό, σε μίσος (ως μέσο εκτόνωσης), αλλά και πάλιν να παίρνουν την αρχική, την αυθεντική τους μορφή, την αγάπη.
Να είσαι πάντα καλά.
Αχιλλέας Αχιλλέως
Λεμεσός, 24/07/2024
